Δημοσκοπήσεις εξαπλώνονται στην Αγγλία διερωτώμενες για την κατάργηση του καπνίσματος

Δημοσκοπήσεις έχουν εισβάλει στη Βρετανία από την Αυστραλία που θέτουν το ερώτημα της απαγόρευσης των τσιγάρων στο δείγμα για το αν θα συμφωνούσαν ή θα διαφωνούσαν. Τέτοιες δημοσκοπήσεις διεξήχθησαν στην Ωκεανία, όπου το θέμα τέθηκε από εμπειρογνώμονες δημόσιας υγείας από το Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ και την κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας που θέλουν να θέσουν αυξητικό όριο ηλικίας για την πώληση καπνού, και απαντήθηκαν θετικά κατά των τσιγάρων με ελαφρά πλειοψηφία άνω του πενήντα τοις εκατό. Στη Βρετανία το 54% αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται τσιγάρα με μια οριακή μειοψηφία ανδρών 49% υπέρ και με οριακή πλειοψηφία γυναικών.

Πρώτα απ ‘όλα, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν τεθεί άσχετη ερώτηση για τις ενέργειές τους, η οποία αφορά κάποιον άλλο με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή εκείνους που καπνίζουν που θα καταψηφίσουν ομόφωνα μια τέτοια απαγόρευση. Μια τέτοια απαγόρευση δεν είναι λογική και δεν μπορεί να καθοδηγείται από την πλειοψηφία αλλά να αποφασίζεται από κάθε άτομο ξεχωριστά.

Αυτοί που θέλουν να πουλήσουν τσιγάρα, αυτοί που θέλουν να τα φτιάξουν και αυτοί που θέλουν να τα καταναλώσουν είναι ποια θα ήταν αυτή η ερώτηση εάν ο καθένας ασχολιόταν με τη δουλειά του και έκανε σωστά τη δουλειά του και τότε εκείνοι που επέλεγαν να μην καταναλώσουν τσιγάρα θα ήταν οι φανατικοί κατά του καπνίσματος ή αυτοί που θέλουν να τα απαγορεύσουν σε σχέση με άλλους που τα χρησιμοποιούν.

Η γνώμη της πλειοψηφίας δεν ισχύει σε αυτό το παράδειγμα, εξαρτάται από τον καθένα ξεχωριστά για το τι θα κάνει. Οι αποφάσεις αυτές δεν βασίζονται στη γνώμη της πλειοψηφίας. Δεν είναι συλλογικές αλλά μεμονωμένες αποφάσεις των ατόμων σε μια δημοκρατία όπου ο καθένας μπορεί να πάρει το δρόμο του. Είδαμε ότι η γνώμη της πλειοψηφίας δεν ισχύει όταν αφορά κάθε άτομο όταν στέκεται μόνος του. Γι’ αυτό η πλειοψηφία δεν μπορεί να παρακάμψει τα δικαιώματα της μειοψηφίας στο όνομα της δημοκρατικής διακυβέρνησης αλλά της ολοκλήρωσης της κυριαρχίας του όχλου.

Εξάλλου, τα παράνομα ναρκωτικά απαγορεύονται ήδη και το κάπνισμα δεν μπορεί να απαγορευθεί καθώς και τα παράνομα ναρκωτικά με τους ίδιους όρους μεταξύ τους, διότι το ένα δεν ισοδυναμεί με το άλλο. Δεν επιτρέπεται να πωλούνται ναρκωτικά αντί για καπνό και αυτό είναι ξεκάθαρο και αντιληπτό. Εάν θέλετε να απαγορεύσετε τον καπνό, τότε θα υπάρχουν τα ναρκωτικά και οι χρήστες τους από θέση να μην κάνουν τίποτα κακό με την κατανάλωσή τους και το κράτος δεν θέλει να συμβεί αυτό. Εάν τα πρωτογενή ναρκωτικά νομιμοποιηθούν, τότε πώς μπορείτε να περιμένετε να πωλούνται εμπορικά δηλώνοντας ότι ο καπνός δεν επιτρέπεται; Δεν έχει νόημα, ούτε και ο αντικαπνιστικός φανατισμός έχει νόημα.

Οι απαγορεύσεις του καπνίσματος, οι νόμοι για τις απλές συσκευασίες και οι υπερβολικές αυξήσεις φόρων αποτελούν αντισυνταγματικά παραδείγματα άσκησης επαρκών ατομικών αποφάσεων και κατάχρησης πολιτικής εξουσίας. Και έτσι επειδή αυτές οι αποφάσεις βασίζονται σε κάθε άτομο ξεχωριστά και έχουν ληφθεί συλλογικά και λανθασμένα εμπλέκονται όσοι τις αποδέχονται για να τις πάρουν σε σχέση με τους υπόλοιπους. Πιο αξιοσημείωτα το γεγονός αυτό αντιστοιχεί στην διεξαγωγή δημοσκόπησης με δείγμα τους βουλευτές ενώ πληροί τον ίδιο όρο.

Φαίνεται ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στην Αυστραλία ή τη Νέα Ζηλανδία θέλουν να απαγορεύσουν το κάπνισμα τσιγάρων, αλλά αυτό θα έκανε τους ανθρώπους που καταναλώνουν ναρκωτικά να φαίνεται ότι κάνουν το ίδιο με το κάπνισμα. Οι άνθρωποι που καπνίζουν ήδη έχουν υπερψηφίσει τις ενέργειές τους για την αγορά τσιγάρων και δεν θα ήθελαν να τα δουν να απαγορεύονται, ίσως εξ ορισμού, αλλά σίγουρα ομόφωνα, επομένως η ερώτηση απευθύνεται ευνοϊκά σε όσους δεν καπνίζουν για να συνεισφέρουν τη γνώμη τους σε ένα ερώτημα που αφορά τους άλλους πιο άμεσα για την εκδήλωση των προτιμήσεων και άρα των επιλογών τους.

Ίσως το 54% των Βρετανών θα συμφωνούσε με την απαγόρευση των τσιγάρων και το κάπνισμά τους χωρίς να είναι ναρκωτικά, αλλά το να συμφωνούν ή να διαφωνούν με την απαγόρευση του καπνίσματος σε εσωτερικούς χώρους είναι ένα διαφορετικό ερώτημα που είναι άσχετο ως προς το θέμα και έχει σχέση ως λογική συνέπεια.

Οι περισσότεροι Βρετανοί το 2007 όταν υπερψηφίστηκε ο αντικαπνιστικός νόμος από την βουλή διαφώνησαν από ποσοστό 68% – 70% και ίσως αυτό δεν έχει αλλάξει ή δεν έχει αλλάξει πολύ, ανεξάρτητα από το αν το 54% θα συμφωνούσε να απαγορεύονται τα τσιγάρα, επειδή και οι δύο ερωτήσεις γίνονται ανεξάρτητα μεταξύ τους και μπορούν να απαντηθούν διαφορετικά. Το πώς το 54% μπορεί να συμφωνήσει στην απαγόρευση του καπνίσματος για νόμιμο καπνό και όχι ναρκωτικά, αλλά το 70% συμφωνεί με το να πραγματοποιείται σε εσωτερικούς χώρους επίσης είναι ένα ερώτημα που πρέπει να τεθεί σχετικά με τη φύση της δημοσκόπησης διότι εξακολουθεί να συμβαίνει και η πλειοψηφία διαφωνεί με ό,τι βρίσκεται σε εξέλιξη, κάτι που δεν το εμπόδισε να πραγματοποιηθεί παρά την ύπαρξη της δημοκρατίας.

Ἀπαντῆστε

Παρακαλοῦμε συνδεθῆτε καὶ χρησιμοποιῆστε μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς μεθόδους γιὰ νὰ ἀναρτήσετε τὸ σχόλιό σας:

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...